Palliatieve & terminale zorg thuis. Werkzaam in Zeist, Driebergen, Doorn, Maarn en Maarsbergen

Steun door vrijwilliger heel belangrijk bij zorg in laatste fase van het leven

Geen denken aan dat haar man naar een hospice zou gaan. ‘Dat wilden we allebei niet,’ vertelt Alice. Dus zorgde ze 24/7 voor haar geliefde, met hulp van haar kinderen en de thuiszorg. Toen haar man in de laatste fase steeds meer zorg nodig had, deed Alice een beroep op de vrijwilligers van de NPV. Al snel stond Simone op de stoep. Alice: “Het klikte meteen tussen ons, dat was zo fijn.”

De man van Alice, Robbert, kreeg twee jaar geleden de diagnose ‘beperkt uitgezaaide prostaatkanker’. De vooruitzichten waren in eerste instantie positief. Alice: ‘Mijn man had een uitstekende conditie, dus we waren hoopvol. Tot ons grote verdriet sloeg de behandeling niet aan. Na 35 bestralingen en verschillende hormoon- en chemokuren, zagen we geen enkele verbetering. De artsen stonden met lege handen. Ze gaven aan dat dit bijna nooit voorkwam. Het was pure pech. Het aantal uitzaaiingen nam toe. Na anderhalf jaar wisten we dat Robbert niet meer zou genezen en moesten we ons voorbereiden op het afscheid. We wilden allebei dat hij tot het einde toe thuis kon blijven.’

‘Ik kon direct al hulp krijgen’

Alice: ‘Vanaf november ging Robbert snel achteruit en had hij steeds meer zorg nodig. Ik was 24/7 aan het mantelzorgen. Aan mijzelf dacht ik niet. Ik wilde het allerbeste voor Robbert, dus ik ging maar door. Ik had ooit een folder gezien bij de huisarts over ondersteuning in de laatste levensfase door NPV-Zeist. Ik nam contact op om te vragen of er iemand in januari één avond in de week kon komen, zodat ik naar de repetities van het koor zou kunnen. Robbert vond het belangrijk dat ik iets voor mijzelf deed. Tijdens dat gesprek bleek dat ik direct al hulp kon krijgen van een vrijwilliger. Ik aarzelde, maar besloot het toch te proberen. Kort daarna stond Simone op de stoep. Het klikte meteen tussen ons. Ook tussen Simone en Robbert. Dat was zo fijn.’

‘Voor mij is dit werk een groot cadeau’

Simone (vrijwilliger): ‘Ik was van beroep ziekenverzorgende. Ik werk nu zo’n zes jaar als vrijwilliger voor de NPV-Zeist. Ik kreeg van NPV-Zeist de vraag om Alice en haar man te ondersteunen in die hectische en emotionele laatste fase van het leven. Ik was er voor Robbert, zodat Alice met een gerust hart even op adem kon komen. Voor mij persoonlijk is dit werk een groot cadeau. Ik voel me bevoorrecht dat ik mensen in zo’n kwetsbare periode mag helpen. En natuurlijk is het extra bijzonder als je het zo goed met elkaar kunt vinden. Alice en ik hebben nog steeds leuk contact.’

Een paar uurtjes naar een terras

Alice: ‘Toen Simone voor de eerste keer kwam, zei ik: ik ga nergens heen. “Dat hoeft ook niet,” zei Simone, “maar volgens mij ben je best moe. Misschien wil je je even terugtrekken. Als er iets is, dan roep ik je gelijk.” Ze moest me echt overhalen om naar boven te gaan. Ik ging naar mijn slaapkamer en dacht: ik doe geen oog dicht, maar ik viel gelijk in slaap. Toen ik weer beneden kwam, was Simone de handen en voeten van Robbert aan het masseren. Hij genoot ervan. Ik zag dat hij zich op zijn gemak voelde bij Simone. Een andere keer regelde Simone dat ik een paar uurtjes met vrienden naar het terras ging. Ik was al dagen niet meer buiten geweest. Ik voelde me eerst schuldig, maar ik laadde ook op. Die momenten waarop ik afstand kon nemen, waren heel waardevol.’

Thuis afscheid nemen

Alice: ‘Uiteindelijk heb ik met de kinderen op een mooie en rustige manier thuis afscheid genomen van Robbert. Het was en is nog heel zwaar, maar ik kijk met dankbaarheid terug op die laatste fase. De steun van Simone heeft daar ook aan bijgedragen. Als ik eerder had geweten van het bestaan van deze vorm van ondersteuning had ik sneller contact opgenomen.’

Simone (vrijwilliger): ‘Veel mensen weten niet dat je, naast bijvoorbeeld thuiszorg, ook een beroep kunt doen op deskundige vrijwilligers. Alice en ik hopen allebei dat meer mantelzorgers de weg weten te vinden naar de vrijwilligers in de terminale zorg.’

Tekst Irma Schouten | Fotografie: Cindy van Rees